Nieuws

Vanaf vandaag kan er ingeschreven worden voor de 9e editie van OpdePedalen en de 3e editie van OpdeVoeten.

Persoonlijke pagina van:

Wessel Ganzevoort

wessel.ganzevoort's picture
Woonplaats: Weesp
Motto:
"Everything can be taken from a man but one thing: the last of human freedoms - to choose one's attitude in any given set of circumstances, to choose one's own way. Victor Frankl"

BLOG

25-09-2018 20:35
Terug

Afgelopen weekend vroegen meerdere deelnemers en mensen van thuis hoe het is/was. Eigenlijk is het lastig woorden te vinden voor wat ik heb gezien.

Ik denk dat ik als gynaecoloog gevoelig ben voor wat ik verbaal en non-verbaal zie bij mensen die geconfronteerd worden met verlies. Maar ik denk dat ik dit weekend op heel veel momenten heb gezien dat er nog een veel diepere laag is, die in de spreekkamer niet zo zichtbaar is. Hoe goed het contact ook is.

Wat een gevechten hebben de deelnemers geleverd. Soms nauwelijks ooit op n fiets gezeten. Maar boven gekomen. En hoe! Soms met wat hulp, maar ook daarvoor is deze tocht een mooi symbool voor het echte leven: ook daarin heb je soms een helpend handje nodig. En ook al vind je dat je het zelf moeten zien te rooien, dat is echt misplaatste trots. Als je het nodig hebt en er is iemand die je wil duwen, hoe cool is dat! Om die hulp te accepteren is groots en helpt je echt naar de top, symbolisch en in het echt.

Ik wil de andere deelnemers bedanken dat ze zich voor mijn vragen en interesse hebben opengesteld, dat ze zich bloot hebben gegeven en dat ik ze een beetje heb mogen leren kennen, zoveel eerlijkheid. Ik ben blij een bijdrage op allerlei vlakken te hebben mogen leveren, maar vooral dankbaar dat ik zoveel heb mogen leren. En ik was blij dat ik ook kleine Max een plekje op de berg heb kunnen geven, dat betekende veel voor zijn familie.

Dit weekend kwam wel voor mij uit wat ik ervan verwachtte: deelnemers die het gevecht aangingen met de grootste pijn die je als mens kunt ervaren, het verlies van je kind. En het symbolische gevecht met de berg wonnen. Het leidde tot een gigantische ontspanning en trots op de eigen prestatie die geleverd werd uit naam van en voor het kind. En werd het ook nog ontzettend gezellig.... Een lach en een traan en een lach en en traan en een lach. En nog een lach

15-09-2018 15:22
De dag komt dichterbij

Volgende week is het zo ver. Dan begint de reis. De afgelopen weken heb ik net zoals de rest van dit jaar door drukte van werk en kinderen en vriendin die ver weg woont minder kunnen fietsen dan voorgaande jaren, maar de benen zijn sterk genoeg. Vorig weekend nog in Limburg/Voerstreek lekker getoerd en nu dienstweekend. 

Ik zal komende week met Max naar boven rijden. Zijn ouders zijn bijzondere mensen, met een heel eigen mooi liefdesverhaal (voor wat ik ervan weet natuurlijk). Helaas heeft hun Max de gevolgen van de extreme groeibeperking niet kunnen bolwerken toen hij een keer geboren was en hij is een paar dagen na de geboorte overleden. Max is voor mij een inspiratiebron, iemand aan wie ik denk als ik vakmatig praat over mijn onderzoeksgebied. Hij is het diepere verhaal achter de statistieken.

Max is er altijd bij. Er zijn er meer zoals Max. Maar voor zijn ouders is er maar 1. Ik rijd met zijn geboortekaartje tevens overlijdenskaartje omhoog.

15-05-2018 18:35
Waarom doe ik mee?

Elk jaar proberen wij met onze Vereniging Fietsende Gynaecologen Nederland een of meer afgevaardigden met deze belangrijke sponsortocht mee te laten gaan. Als gynaecologen zien wij een klein deel en traject van het immense verdriet dat ouders  ondergaan als een baby voor de geboorte komt te overlijden. Ik werk in het AMC op de afdeling Verloskunde en zo divers als de individuele verhalen zijn, elke keer blijft het indrukwekkend te zien hoe groot het verdriet is en hoe mensen met alles wat ze in zich hebben ermee proberen om te gaan. Ook voor de mensen die voor hen zorgen (de verpleegkundigen, verloskundigen, artsen, afdelinsgassistenten en alle anderen) voelt dit telkens weer een beetje als verliezen, hoe professioneel betrokken we er ook mee omgaan. We proberen in die tijd er voor mensen er te zijn, zowel om een zo goed mogelijke medische ervaring te hebben als ook een zo goed mogelijke herinnering te creeren. De stichting Make a Memory is daar een heel belangrijke aanvulling in!

Maar voorkomen is nog beter! Sommige doodgeboortes zijn niet te voorkomen, maar ik hoop met mijn onderzoek eraan bij te dragen dat sommige oorzaken van doodgeboorte minder vaak voorkomen. We weten dat foetale groeirestrictie (groeibeperking door een onvoldoende functionerende moederkoek) een belangrijke oorzaak is van plotselinge sterfte. Mijn onderzoek concentreert zich op het zo goed mogelijk timen van de bevalling bij groeirestrictie in de vroege zwangerschap en het tijdig opsporen van groeirestrictie in de late zwangerschap. Er gaat extreem veel persoonlijke tijd in zitten. Zonder pathetisch te willen overkomen, de gedachte aan de sterftes en het bijkomende persoonlijke verdriet die met dit werk voorkomen kunnen worden is wat me drijft! 

Samen met mijn vriendin en collega, Sanne Gordijn, gynaecoloog in het UMCG, met wie het meeste van dit onderzoek samen wordt verricht, draag ik graag bij aan OpdePedalen. Onze hobby is fietsen, veel en vaak. Zo worden werk, passie en hobby mooi bijeen gebracht.

De deelnemers aan deze sponsortocht doen precies wat Victor Frankl (die ik in mijn motto citeer): ze nemen het heft in handen om hun verdriet te gedenken. Ik zie ernaar vooruit om hen te ontmoeten en samen die verschrikkelijke berg op te gaan. Een mooie metafoor.